Na het gebruikelijke ontbijt van Tibetaans brood met jam (of later op de trekking: omelet) gaan we rond 8.00 uur weer op pad. In de schaduw (waar we eerste lopen) is het best fris. We lopen namelijk in de schaduw. Maar als je eenmaal in de zon loopt, gaat de fleece snel uit. En ook zoals gebruikelijk: we gaan weer stevig omhoog. Langzamerhand veranderen de vergezichten: eerst is er nog bos met hier en daar metershoge bloeiende hortensia's, maar later zien we hoge bergtoppen met eeuwige sneeuw. Af en toe lassen we een kleine rustpauze in, maar in het algemeen gaan we eigenlijk stug door. Meestal is er wel een aardig plekje om even te stoppen, maar soms lijkt het wel of het bergpad aan de berghelling geplakt zit.
Best wel gek om in deze streek waar je weinig mensen tegenkomt ineens onder schot gehouden te worden door militairen! De begroeiing wordt ook minder (want we komen steeds hoger en de gemiddelde temperatuur neemt natuurlijk af). Wat ook minder wordt is het weer.
Zoals tot nu toe vaak gebeurde begint het na de middag te betrekken.
We lopen soms in de mist (dat zijn dus gewoon de wolken waar we doorheen lopen). Af en toe een enkele spat regen. Na 14.00 uur zit het potdicht. Maar we halen het hotel in Langtang Village droog. Even later begint het te regenen. Gelukkig komen de dragers ook nog net droog binnen. We gaan onder een heerlijk warme douche (degenen die gister als laatste gingen en dus koud water hadden, mogen vandaag als eerste). Daarna wordt de kachel aangestoken en doen we van allerlei dingen (dagboeken schrijven, lezen, etc.). Buiten is het kil en koud. Rond 18.00 uur gaat het onweren. We eten weer prima en zitten de rest van de avond een beetje te kletsen. Rond 22.00 gaan we naar bed. Het regent 's nachts flink en er waait een harde wind, kortom: het warme slaapzakje is zeer welkom.